“Kimilerimiz için sen hiç ölmedin, o ender bahtiyarlar seni hep içlerinde, işlerinde, hayatlarında, düşüncelerinde, duygularında, eylemlerinde, evlerinde yaşattılar.

Kimilerimiz için de sen hiç doğma­dın.

Onlar hep senden mahrum yaşa­dılar.

Şol mahiler ki derya içreydiler, deryayı bilmediler.

Varlığının kaç bahara bedel oldu­ğunu bilmeyenler yokluğunun ıstırabını nasıl duysunlar Efendim?” M.İslamoğlu

Bugünler tam da bu sorunun vaktidir; Sevgimizi nasıl ifade edebiliriz?

Evet Resulullah aleyhissalatu ve sellem dir kastım?

Biliyoruz ki O, bize çok düşkündü ; Acaba biz de O'na düşkün müyüz?

"Yoluna ölürüm" diyoruz, ağlayıp, sızlıyoruz ya hep.."Seviyoruz" diyoruz ya..

O, bizden: O’nu her şeyden çok sevmemizi ama O'nun gibi de, davası ile arasına giren engelleri; canımızla, malımızla, her ne şekilde yapabiliyorsak aşmamızı istiyor..

Sadece kendi yolunda olmamızı istiyor! O'na benzememizi..

Seven sevdiğine benzer! Farkında mıyız?

Benziyor muyuz O'na? Düşkün müyüz biz de?

?

Evet sevgimizi nasıl ifade edebiliriz?

-Tabii ki O’nun izinden giderek!

-Peki nasıl olacak bu?

-Önce O’nu tanımalı, tanıtmalıyız..Çünkü tanımayan, bilmeyen sevemez..

Evet önce tanımalı O’nun izinde olmalıyız!

O kimleri sevmiş, kime “gel” demis, Kime “cennet” vaadetmiş bilmeliyiz tek tek..

Sonra neden onları bu kadar sevmiş ki Resul? Düşünmeliyiz..

O’nun tek gayesi neydi? Davası!

Dava neydi?

Tek tek yürekleri ısıtıp da, aklayıp da, O’na ulaştırmak

Ve O;

Davası için çalışanları,
Davaya omuz verenleri,
Davası için ölenleri..
Davaya küçücük bile olsa yardımı dokunanları seviyordu!

O kadar çok sahabe vardır ki siyerin kaydettiği, belki müslüman oluşundan çok az bir müddet sonra hatta bazıları bir kaç saat sonra, daha bir vakit bile namaz kılamadan şehid oluyorlar ama Resulullah onlara hep diyor ki:

“Cennette benim arkadaşlarımsınız!”

Hani bir sahabiye de; “Seni havzımın başında bekleyeceğim” demişti Saad'a radıyallahu anh..Peki ne yapmıştı ki Saad?

Bu yüzü kara ama gönlü ak aziz sahabi’nin hikayesi çok vurucu..Yüzü kara bu genç sorar bir gün peygambere: “Yüzümün karalığı cennete girmeme engel mi ya resululallah?” “asla” der Resul.. “Peki o zaman neden beni hor görüyorlar, kimse kızını vermiyor?”

O zaman Efendimiz kefil olur ve bir eve yollar kızlarını istemek için..Kızın anne babası razı olmazlar yine, ama kız “peygamberin emridir” diyerek kabul eder. Ashab’tan ev döşemek için gerekli para da bulunur..

Sevincinden uçacak haldedir Saad, hayal bile edemeyeceği bir eş, düğün için de gerekli parası vardır artık..İşte tam evlilik hazırlıkları için çarşıda olduğu bir sırada, tam da evleneceği o gecenin gündüzünde;

“Ey kendini Allah’a asker bilen Müslümanlar! Derhal atınıza binin, cihada yönelin”çağrısını duyar ve hiç tereddüt etmeden koşar, elindeki paranın tümüyle at, kılıç ve zırh alır ve orduyla savaşa katılır, şehid olur! Radıyallahu anh

“İlla nefsim” yerine “illa sen ya Rabbi!” demiş ve bunu fiilen ispat etmiştir Saad..

Demek ki “O’nu seviyorum” demek kuru bir lafla olmaz..

Gözyaşlarıyla da olmaz..

Sadece salavat getirmekle de olmaz!

Yani yapmayalım mı bunları?

Yoo yapacağız tabii, ama gerçekten O’nun tarafından sevilmek istiyorsak kendimize sormalıyız;

Ben O’na benziyor muyum?

Davamı yüreklere ulaştırmak adına ne yaptım O’nun gibi,?

Davam için gerektiğinde canımı, malımı, evladımı herşeyimi terkettim mi-edebilir miyim?

O’nun gibi merhametli miyim?

Cömert miyim? Vefalı mıyım?

Sadık mıyım? Birleştirici miyim?

İnce ve latif miyim O’nun gibi?

İyi bir idareci miyim?

İyi , çalışkan bir öğrenci miyim?

iyi bir doktor,

iyi bir mühendis,

iyi bir neysem o muyum?

…….

Artık listeyi sonsuza kadar uzatabiliriz..

Çünkü O en Sevgili, herşeyde EN EN EN di..

Değilsem O’nun gibi…

“Seviyorum” demem neye yarar ki?

Seven sevdiğine benzer! Değilse tüm davası kuru bir iddiadır!
Sallallahu aleyhi ve sellem

Kutlu Doğum Mesajı:

O’na uyalım, O’nu örnek alalım ki O bizde hergün doğsun.

Yüreğimizi verelim O’na ki yarın orada bizimle olsun..

Bu duyguyla doğum günümüz, dirilişimiz kutlu olsun..

Tüm aleme hayırlar getirmesini niyaz ediyorum, muhabbetle efendim..

Ayşe Reşad