“Ve tilkel eyyâmu nudâviluhâ beynenNâs” Âli İmran-140

“Hani, O günler var ya, o günler.. Biz o günleri evirir-çevirir, bir gün lehinize bir gün aleyhinize döndürüp dururuz”

Tam sofra topluyordu, içerden gelen müzik sesiyle irkildi kadın..

Dolana ay dolana..Dolana gün dolana
Şirin cânı veririm, bana Yâri bulana..

Ve gayri ihtiyari, ânın sihrine kapılıp, şarkıyı mırıldanarak neşeyle, eşinin bir sağ koluna bir sol koluna girerek ritmle dönmeye başladı salonda..Şaşkınlıkla bakan eşine; “Ne zaman duysak bu şarkıyı ya da söylesek birimiz, Can’ımla hep böyle dansederdik işte” dedi..

Ve durdu kadın..Yüreğinden hıçkırdı..Ve bozuldu sihir..

Hıçkırıklarla ağlıyordu şimdi..

Ve hıçkırıyordu kesik kesik;

Dolana.. ay.. dolana..Dolana.. gün.. dolana..

Ve yüreğiyle avaz avaz seslendi O’na;

Ya Erhamerrahimîn! Ya Erhamerrahimîn!
Ya Erhamerrahimîn!

Kaç ay, kaç gün dolanmıştı da, gelmemişti Can Tanesi..Gidememişti O da..

Aç mıydı? Üşüyor muydu? Hasta mıydı? Başını okşayanı, üstünü örteni, “ne haldesin” diyeni, yaralarını saranı var mıydı gurbetlerde?

Şirin cânı veririm bana Yâri bulana..

Ya Bâki entel Baki diye defalarca hıçkırdı bu kez..
Ya Bâki entel Baki..

Dolana gün dolana..

Rabbi messeniyeddurru ve ente Erhamurrahimîn..
Rabbi messeniyeddurru..

Ve yatıştı yüreği vahiyle..O’na çevirdi yüzünü ve haykırdı;

-Sana emanet Can Tanelerim Ey Can! Sensin Qadîr Sensin Qayyum..

Ey en şefkatli, en Sevgili, en Hafiz, en Emîn Olanım! Sana emanet Canlarım..

Ey emaneti hiç zâyi etmeyenim kucağında uyut canlarımı sana emanet..

Dolana ay dolana..Dolana gün dolana..

Ve boyun büküp, yürek eğdi O; Qâdir, O; Qayyum olana;

-Razıyım ya Rabbi..Madem ki sen böyle istiyorsun razıyım ben..
Sana teslim oldum bak, razıyım..

Bakma gözyaşlarıma, hıçkırıklarıma hep zayıflığımdan, hep acizliğimden.. Yönelişime bak..Sana –kucağına gelişime..

Şirin cânı veririm, bana Yâri bulana..

Dua kıl bu serenâtımı ya Rab.. Vakittir!..

Dolana ay dolana..Dolana gün dolana..

Ve tilkel eyyâmu nudâviluhâ beynenNâs

Âmennâ ya Rab!..

Şirin cânı veririm, bana Yâri bulana..

Âmennâ ya Rab!.. Madem ki Sen varsın ne gam..

Şirin canlar sana feda.

“Âmenna” dedi sükûnetle ve sildi gözyaşlarını..

Uzak bir mescitten yanık bir ses Vedduhâ yı okuyordu..

Mâ veddeake Rabbuke ve mâ qalâ..

Ve gün batıyordu, akşamdı vakit.

Ayşe Reşad