Zaaflarımız, vurulma noktalarımız..
Hedef tahtalarımız bir anlamda..
Zaaf, kişinin en dayanıksız olduğu, mukavemeti zor olan zayıf noktaları, yönleri..
Beden şehrimizdeki hücum noktalarımız..
Şeytan ve şeytanın askerleri bu noktaları kullanırlar hep, şehre girişte..
Kiminin zaafı makam-mevki, kiminin ki şan-şöhret, kiminin ki de para..
Zaafı kadın olanlar, şehvet olanlar- şehvet deyince akla, malum manası gelmesin hemen; O da dahil olmak üzere şehvet; uykuya, yiyeceğe, giyeceğe vs her şeyedir-
Düşünüyorum..
Ve insan, zaaflarıyla insan..
Böyle dilemiş Yaradan, böyle yaratmış;
Açık pencereler bırakmış beden şehrinde..
Manen ilerlemek için bu zaaflar, bu açık pencereler gerekli..
Nasıl ki "Körün kadına bakmamasında sevap yoktur" Aynen bunun gibi..
Kendini tutabildiği sürece ilerler kişi..
Demek ki böyle bakınca zaaflar güzeldir..
Düşünüyorum..
Yine şeytanın askerlerince kullanıldığında da aynı durum geçerli..
Mesela mustaqim bir Allah adamı düşünün; Zaafları var.
Bunlardan biriyle şeytanın askerleri ona yanaştığında nasıl bir duruş sergileyecek Rabbinin önünde?..
Aynı mustaqim tavrı devam edecek mi?
Kayacak mı?
Düşünüyorum..
Olumlu yönden bakarsak; Zaafı Allah, zaafı din, zaafı bu yolda gayret olanlar da var..
Yani o kişiye "Allah" deyin, canını alın!..
"Allah için" deyin olmazı yaptırın!..
"Dine hizmet" deyin hakeza..
İşte bunlar zaaf hanelerinde "Allah" yazanlar..Allahın Askerleri..
Ne mutlu onlara..
Düşünüyorum..
Tebliğ açısından bakalım;
Hani şeytanın askerleri zaaf kapılarından içeri giriyorlar ya?
Davetçi de, neden aynı yöntemi kullanmasın?
Böyle de düşünülebilir..
Düşünüyorum..
Şeytanın askerlerine fırsat vermeden, O'nun önünde daim dimdik durup zaafları cennete ertelemek..
Olamaz mı?
Düşünüyorum..
Zaaflarımız Rabbimizce korunma noktaları olarak, perde arkasında nötrleştirilebilir de bazen..
Nasıl?
Mesela bir kişi var, paraya, mala aşırı zaafı var..Ve isteğine kavuşursa azacak, yoldan çıkacak..
Ve bunu bilen Rabbi, bir koruma yöntemi olarak onun rızk hanesini sürekli minumum seviyede tutuyor..
Olamaz mı?
Düşünüyorum..
Ve insan, zaaflarıyla insan..
Hayat tek düze değil, gecesi, gündüzü, kışı, baharı var..
Daim seyirde hem kainat hem içindekiler..
Önemli olan akabilmek, takılıp kalmamak..
Tökezlediğinde kalkıp, O kucağa sığınmak..
Zaaf hanelerinde "Allah" yazanlara selam olsun..
Düşünüyor musunuz sizler de?
Ayşe Reşad
Bu yazı toplam 1322 defa okundu.
