Dün bazılarımız ağladı, bazılarımızın göz yaşları içine aktı.
Dün yüreğimizde kocaman bir boşluk açıldı.
Sen bize Urfa’yı sevdiren adam!

Nasıl yaparsın bunu,
Nasıl gidersin sonsuzluğa,
Nasıl terk edersin, aileni, anneni, babanı, kardeşlerini, eşini, çocuklarını,
Nasıl terk edersin sevenlerini, bizleri...?

Bu kadar mı acelen vardı.
“Yalan” de hadi,
“Hiç bir yere gitmedim, bu bir şaka” de artık.
De ki dün gece gördüğümüz kabus son bulsun.
De ki uyanalım.

Sen bize Urfa’yı sevdiren Adam!
Bak sadece Urfa değil, Yavruvatan’da yasta.
Senin geçtiğin her sokak terk edilmiş şimdi.
Ne ‘Dereboyu’, ne ‘Köprü Cafe’nin hiçbir önemi yok artık.
Radyo da sesini de duymayalı çok oldu,

Hani daha çok işin vardı,
Senin verdiğin toplumsal mesajlar ne olacak peki,
Sen Halk Adamı,
Ne yani bitti mi şimdi?
Hala daha yüreğimizde bir umutsun,
Hani ansızın çıkıp gelecektin Ada’ya?
Sen verdiğin sözleri tutarsın,
Sen kimseleri yarı yolda, boynu bükük koymazsın.

Hatırlasana radyo da arkadaşlarınla sabahladığın geceleri,
Hatırla anlattığın korku dolu hikayeleri,
“Korkmayın ben varım” demiştin ya hani,
Bir Ramazan ayında aç bırakmıştık ya seni,
‘Ne beceriksiz arkadaşlarsınız’ demiştin de yine kızmamıştın,
Her Ramazan ayında bu becerisizliğimiz gelir de aklımıza yüzümüzde tebessüm oluşurdu.
Şimdi anıları gülümseyerek anlatamıyoruz da birbirimize,
Telefon çalıyo, ‘bir şey duydum...’ derken herkes sessizliğe gömülüyor,
Sözler değil, gözler konuşuyor bu saatten sonra,

Bize Urfa’yı sevdiren Adam,
Bugün sadece Urfa değil, Yavruvatan’da yasta.
Ne Hüseyin, ne Karahan, ne İclal, ne Utku, ne Eray, ne Burhan, ne Melek, ne Ben, ne de diğer arkadaşların.
Bugün konuşamıyoruz,
Herkes kendine bir duvar örmüş, Seni yaşıyoruz.
‘Bugün Urfa’ da olmalıydık?’ diye kahrediyoruz.
‘Dayanılmaz bir acı’ diyoruz bu olaya.
Yeter bu kadar,
UYAN ARTIK UYAN,
UYAN DA BAK ÇEVRENE, SENİ ÖZLEYENLERİN HEPSİ BU DÜNYA DA...

KKTC'deki dostları