Halk arasında bir söz var, derler ki: “Cünüb gezenin bastığı yerde ot bitmez!” Biraz abartılı gelebilir bu deyiş, ama sakındırmak adına –ki bu konuda hadislerin de olduğu düşünülürse- güzeldir..

Mes’elenin daha derinine inersek:

Cünüb olan kimse, şer’an gusletmeye: Şartlarına uygun şekilde yıkanıp temizlenmeye mecburdur. Bu haliyle hiçbir ibadet yapamaz! Su bulamadığı zamansa teyemmüm eder..

Meninin necis olmadığı ve de su ya da toprakla yapılacak guslün, fiziki temizlenme adına aynı sonucu vermediği düşünülürse, gerçek manada cünüplük guslünün: Zahiri bir temizlikten öte batınî-manevi bir temizlik olduğu anlaşılır.

Zaten kelime anlamı itibariyle CÜNÜB: Irak, uzak demektir!

Kişinin, UZAK OLDUĞUNA YAKINLAŞMASI için gusletmesi yani maddeten ve mânen temizlenmesi UZAKLARI YAKIN KILMASI gerek..

Bu manada gusül, bir biat dilekçesidir!

Huzura yeniden kabul için bir arzuhaldır!

Cünüblük, Allah’tan gayrıya müteveccih olma,

O’nu unutma,

O’na uzak olma hali…

Çünkü o an kişi, bir an dahi olsa Allah’ı unutur!

İşte alınan gusülle, o uzaklıktan avdet eder dergâha iltica eder..

Aklını, yüreğini ve dahî bedenini vahy sularında yıkayarak yeniden biat eder..

Ve madem: Hakiki fiiliyle cünüblük, Allah’tan uzak düşmektir,

O zaman insan her ne durumda ve konumda olursa olsun O’ndan uzak olduğu HER AN CÜNÜB hükmündedir!..

O’nu zihninden, yüreğinden çıkardığı,

O’nu göremediği, duyamadığı,

O’nunla olamadığı HER AN CÜNÜBTÜR!

Bu tür cünüblüğün guslü ise:

Allah ile rabıtayı gerçekleştirecek,

O’nu O’NA yaklaştıracak her birliktelik, her iş, her duyuş, her anıştır.

“Cünüb gezenin bastığı yerde ot bitmez!”

Yani:

O’na UZAK OLANI,

O’ndan UZAKLAŞANI,

O’nu UNUTANI

Kainat dahî taşıyamıyor!

……………………

Ayşe Reşad