“Sevgisizlik...”


 

 


 

Yorgunluk hakim üzerimizde...


“Hayat, yaşamak çok güzel” diyoruz ya... aslında bazen çekilmiyor.


Etkileri malum, bu bazen “ekonomik” de olsa, bana göre “Sevgisizlik”.


İnsanların birbirlerine karşı tahamülsüzlüğü, saygının kayboluşu...



Eskiler gibi değiliz artık, sevgi bir çıkarın üzerine inşa edilmiş... Karşılık bulmalı, aksi taktirde tükenmesi en kolay duygu olmuş günümüzde.



“Sevgi” sadece sevgili anlamı taşımıyor bende, arkadaşa, akrabaya, komşuya, çocuğa, kardeşlere hatta ana babaya olan duygu...



Ben hayatta en çok “Annemi” seviyorum...


Günümüzde, bizi  karşılıksız seven tek insan onlar...

Ailesini, korumak için yaşı ne olursa olsun, yaşımız ne olursa olsun bizi koruyan, savunan, bizim için bizden daha çok fedakarlık yapan “Bedenimin, bedenimizin hakiki sahipleri...”


Hani “artık yaşlandılar, onların söyledikleri günümüze uymuyor” diyerek, sözlerini dikkate almadığımız, anne, baba, nine, dedelerimiz varya... “sevginin” ne anlama gediğini onlardan dinlemeli, unuttuğumuz duyguları yeniden hatırlamalıyız...


Ben onların döneminde olmak, sevgiyi, saygıyı onlar gibi yaşamak isterdim...


Bizim yaşadığımız, o renkli duygulardan uzak, onların dönemindeki gibi, siyah – beyaz yaşamak isterdim.


Tahamülsüz olmuşuz farkındamısınız? hiç bir şeye tahamülümüz kalmamış, unutmuşuz veya hiç öğrenememişiz.


Farkında değiliz aslında elimizdeki mucizelerin, kıymet bilmez olmuşuz, doyumsuz olmuşuz, birşeyi değil, herşeyi en kolay yoluyla kazanmak için  hırs sahibi olmuşuz...


Evet, evet, tüm değerleri hiçe sayıp, hırs sahibi olmuşuz,


Öz eleşti yapalım, sadece “o, onlar” değil, “sen, siz, ben, biz...”


Önce sevgiyi tükettik biz, ardından hoşgörüyü ve en önemlisi saygıyı...


Tek kazancımız “hırs”.

Hırs sahibi olanlar, önce çevresini ardından kendini tüketecek...

Biz kendimizi tüketeceğiz... belkide tükettik bile...


Farkında mısınız? Yarın çocuklarımıza anlatacağımız içinde sevgi çeken hiçbir hikayemiz kalmamış...

“Hırsı, doyumsuzluğu, güçlünün güçsüzleri nasıl ezdiğini dolayısıyla güçlü olmanın şart olduğunu mu anlatacağız?” sorarım...

Geç kaldık mı bilmiyorum ama, benim hala umudum var. Belki çok güçlü değil içimdeki duygu ama binde birde olsa benim umudum var...


“Sevgi-Saygıdan” kopmayan daha nicelerimiz var... görüpte gıbta ile baktığım...


Örnek alıp ama uygulayamadığım daha nice aileler var...


“Artık çok geç” dememek için yarını bekleme bence...


Sevgi ve Saygılar...