Bir gün yaşam nedenlerinizi yitirirseniz geriye kalan boşlukta neler yapabilirsiniz?


Hayatımda ilk defa hava sıcaklığını bu kadar şiddetli ve boğucu hissediyorum!!!
Aralarına katılmayı onlarla birlikte gülmeyi , ağlamayı ve heyecanlanmayı ben istedim.
Kaygılarımı kapı önünde bırakıp içeri girdim ve sadece onları dinledim, mümkün olduğunca objektif olmaya çalışarak.
Soru cevap şeklindeki söyleşi ve öğretilerimizde, soru soran yanımı ortadan
kaldırdığımda gerçeğin bitip başka bir gerçeğin yaratıldığı noktaya geldik.
Saklamak istediklerini sakladılar, öne çıkmasını istediklerine vurgu yaptılar ve dileklerini ilettiler.
Sonuç olarak okuyacağınız öyküler cesaretin ve umudun asla tükenmediği
ama zaman zamanda tükendiği çaresizliklerin ve özlemlerin hüküm sürdüğü
kadınların öyküsüdür......

Dün ilk defa birisinin nasıl yolcu edildiğine şahit oldum.
Kaldığı yeri kanıksamış benimsemiş gitmek sevindirsede arkada bıraktıklarında aklı kalacağı besbelliydi.
Ortak kaderi yaşıyor dertleşiyor paylaşıyordu çünkü .
Gittiği yerde neler onu bekliyordu? Belirsiliği yaşıyor, etrafındakilere sanki
hadi beni yalnız yollamayın sizde gelin der gibi….

Gitme zamanıymış .
Sarıldı ağladı titriyordu…
Banada sarıldı tanımadan…
-Arkana bakma dedim…
-Neden, geri mi dönerim dedi, ağlıyarak…
Ve geriye döndüp baktı elini yüzüne kapatarak ağlayarak gitti….
Diğer kadınların yüzlerinde yoğun keder dolu bir ifadeler vardı,
Kimi ağlıyor
Kimi de ağlamıyordu metanetliydi
Yüzlerindeki ifade daha çok bir iç çekişin, bir çaresizliğin ve kadere boyun
Eğişin dışa vurumuydu .
Bir kurtuluşu olmadığını, olacakları değiştirmek için yapabileceği bir şey
kalmadığını kabul etmiş, durumunu kanıksamışlardı …