O Fotoğrafı kim anlatacak...


Onlar bugün parçalandılar. Adeta bir savaşın içinde hemde bilmedikleri bir savaşın içinde can verdiler. Ölüm nerden geldi nasıl geldi diye bile sormadan 35 kişi biranda hayata gözlerini kapattılar. Yazıklar olsun diye başlıyor aklıma gelen her cümle şimdi.Yazıklar oluyor zira, insanın biriktirdiği en güzel şeylere. Ne düşünüyorlardı acaba geleceğe dair. Ne düşünüyorlardı 2012 için acaba. Belkide geleceğe dair öyle uzun soluklu planları bile yoktular. Ama gel gör ki hiç anlam bile veremediğim bir şekilde ölen insanlar oluyor ve hep olacak. Suçları sadece insan olmakmıydı. Yoksa insan olmak için bir şeyler yapmakmıydı.
Yazıklar oluyor, bir çocuğun Kürtçe, Türkçe veya her ne hal ve her ne dilde ise gülümsemesine. Yazık oluyor tüm herkese.



Ölüme doğru yapılan bu korkusuz koşudan korkuyorum. Parçalanan kardeş cesetleri bir bir traktör üstündeki  o fotoğraf işte insanlığın bittiği fotoğraftır. Evet insalığın bittiği yerde ne başlar bilemiyorum ama benim tek bildiğim şey bu gerçekten kelimelerle anlatılmaz bir durumdur.



Kınamak, sövmek, hangi haklı gerekçelerle bunu anlatmak mümküm değil. Anlatın bakalım ölen bir anneye bu fotoğrafı. Anlatın bakalım ölen bir çocuğa bu fotoğrafı. Anlatın bakalım kendinize bu anlatılmaz durumun fotoğrafını.



Bence denemeyin anlatılamaz. Hepsi genç, hepsi güzel , hepsinin hayalleri vardı,hepsinin gelecek planları. Hepsi Türk, Hepsi Kürt veya Ermeni. Kim olursa olsun ölen insandır....
Dizlerimizin  üstüne de çöksek ve hiç durmadan ağlasakda gelmez o cnlar geriye. Hepsinin gerisinde dualara bürünmüş paramparça hayatları kalacak...