Affetmek
Melike Al

Melike Al

Affetmek

21 Mayıs 2013 - 14:16

 

Merhaba gönlü mis kokulu olanlar, Kaç akşamdır evimizin bahçesine varmak ve oradan yeşilin güzelliğini sevdiğimle beraber seyretmek için acele ederken önüme çıkanlara, elime ayağıma dolaşanlara kızdım!..    Voltaire "Öfkeni aklınla yenemiyorsan, kendini insandan sayma" demiş.. Güzel de demiş.. Önce insan olmak lazım, sonra gönlümüzün bahçesinde oynamak...   O'nun emirlerini insanlara anlatmaya çalışan tüm gül yüzlüler; Hayır getirdiklerinin elinden dilinden her türlü hakarete uğruyorlardı. Alay ediliyor, ölüm tehdidinde bulunuluyor, geçtikleri yollara çalı çırpı dikenler seriliyor, üzerlerine pislik atılıyor, boynuna kement atarak sürüklemeye çalışıyorlardı. Bununla da kalmayıp, ona sihirbaz, büyücü, kâhin, şair diyorlardı; öfkelendirip kızdırmak için her türlü yola başvuruyorlardı. Fakat Onlar, Onlar kendilerine yapılan bütün bu hakaretlere darbelere tahammül ediyor, kızmıyorlardı; Sadece O'na sığınıp insanlığın bağışlanmasını, affedilmesini diliyorlardı.. Çünkü Onlar gülyüzlülerdi...   Kin ve nefret, yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf, iyi ya da kötü değildir. Salt kötülükleri görmek vesvesedendir, bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Vesveseyle nefret ve kin dolu bir yaşam mutsuz, sevgisiz, boş bir yaşamdır. Affetmek insanı olgunlaştırır...    Böyle bir zamanda sadece O'nu düşünmek gerekir... Çünkü O'nu anmak, düşünmek O'na varmaya sebep olur, yaratan korkusu da gönülde güzel duyguların gelişmesini sağlar. Böylece, O'nu anmakla, hiddetin ateşi sakinleşip söner. (Ateş var yanmasında fayda var. Ateş var sönmesinde fayda var)   Suçluyu affetmenin ve bağışlamanın O'nun katında yer edinmek olduğunu hatırlamak.. Bu hatırlayış kişiyi olgunluğa sevk eder. Olgun düşünen kişi iyiliğin ve sevginin gücü ile bağışlayan olacaktır. Vicdan, nefsi yenerek sahibini huzurlu bir ortama doğru iter.    Öfkeyi ve kızgınlığını giderip, yumuşaklık göstererek affedici olmak; insanların, kendisine sevgi ve saygı besleyeceğini hatırlamak. Sevilen insan olmak.. İnsanların sevgisini elde etmek ve onlar arasında sevilen bir kişi olmak. Ve yer edinmenin O'nun katında yer edinmek olduğunu bilmek...    Kızgınlık ve öfke zamanındaki halden başka bir hale geçmek. Mesela O'nun katına ulaşmaya çalışmak ve bulunduğumuz yerden O'na ulaşmak gibi.  Kızgınlığın sonunda doğacak vicdan acısını, pişmanlığını, intikamın çirkinliğini ve kolaylıkla giderilemeyecek acı sonuçlar doğuracağını düşünmek.    Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin, nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır. Oysa affetmek, geçmişteki anıların ve üzüntülerin boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı ve düşüncelerimizi kontrol altında tutmasına son vermek demektir.    Affetmek; O kişiyi sevmek, konuşmak zorunda olmak, ilişkiyi sürdürmek, beklentileri doğrultusunda davranmak, haklı bulmak, telafi etmek için çaba göstermemek değildir.  Affetmek; kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin ve vesvesenin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır. Affetmek acıyı ve üzüntüyü hissetmemektir.   Yapılanları zihinsel olarak aklımızdan çıkartmak, unutmak gönülden atmak zaten mümkün değildir ama.. Sevgimizle duygusal, kalpten unutma affetmenin diğer şeklidir. 

Bu yazı 4005 defa okunmuştur .

Son Yazılar