American Pie
Semanur Sönmez Yaman

Semanur Sönmez Yaman

American Pie

07 Temmuz 2012 - 11:01

Bir insanı öldürmek zorunda kalsak…


Korkmayın, sadece bir varsayım…


Öldürürken neler hissederdik acaba?


Günahı sevabı bir kenara bırakıp düşünmeye çalışıyorum. Sahip olduğumuz dini değerleri hiç hesaba katmadan. Sadece ve sadece insan olarak. Can taşıyan, duyguları olan, düşünen, hisseden bir varlık olarak ne hissedilir?


Cinnet durumunu, nefsi müdafaa hallerini de kenara bırakalım.


Planlı bir cinayet işlerken insan neler hisseder?


Korku?


Öfke?


Tedirginlik?


En azından heyecan?


Bence daha da fazlasıdır hissedilen.


İç hesaplaşmalar yaşanır mutlaka.


İnsanı kendi haklılığına inandıran sebepleri geçer bir bir aklından.


Hele tanımadığı bir insansa öldürdüğü, o insanın yaşamına dair varsayımlarla dolup taşar beyni.


Ne bileyim elleri titrer örneğin, ateş basar belki, kalbi daha hızlı atar, tansiyonu yükselir filan…


Ya öldürürken şarkı söyleyen bir katil?


Dün sorsanız, “ancak filmlerde olur” derdim. Bol aksiyon sahneli, insan hayatının hiçe sayıldığı CIA, FBI soslu bir filmde, kiralık katilin öldürürken şarkı söylediği sahneyi görebiliriz. Yahut “Katil Doğanlar” dozunda bir gerilim filminin cinayet sahnelerinde.


Bugün ortaya çıkan görüntü bir film sahnesinden değil, Afganistan’dan geldi…


Kahramanımız (!) Afganistan’a barış(!), huzur(!), demokrasi (!)getirmek üzere görev başında… Tahmin ettiğiniz üzere o bir Amerikalı… Savaş pilotu olarak görev yapıyor.


İşi, şüpheli oldukları bildirilen Afgan halkını, havadan bombalayarak öldürmek. Sorgusuz, sualsiz, yargısız…


Bir Apache helikopterin içinde kentin üzerinde uçuyor. İçinde çocukların, kadınların, masum insanların yaşadığı bir mahallenin ortasındaki yolu hedefine alıyor. Şüpheliler yolda bekleyen birkaç Afganistanlı… Siviller ve her iki yanlarında sivillerin yaşadığı, bahçelerinde, sokaklarında çocukların oynadığı evler var.


Amerikalı pilotumuz hiçbir rahatsızlık duymadan hazırlanıyor bombardımana…


Ve bir şarkı mırıldanmaya başlıyor. \'Bye, bye miss American pie\"… Madonna tarafından tekrar yorumlanınca ününe ün katan bir Don Mclean  klasiği…


Şarkının son derece keyifli nakaratı, Amerikalı ölüm makinesinin ateş anına eşlik ediyor… “Bye bye miss American pie” ve bir patlama… Amerika’nın “şüpheli” bulduğu Afganistanlı grup ve belki çevredeki evlerde oturan kadınlar, çocuklar, yaşlılar yolu ateş topuna çeviren füzeyle can veriyor… Füzenin adı, “hell fire” yani cehennem ateşi…


İsim, Amerika’nın kendini tanrı sanma hezeyanının bir yansıması olsa gerek.


Pilotun keyfi yerinde… Bombaladığı insanların üzerine makineli tüfekle ölüm yağdırmaya devam ediyor. Hislerini artık sorgulama ihtiyacı duymuyorum, keyifli bir şarkı mırıldanacak kadar kayıtsız insanların ölümüne… O’nun için “can” anlamı taşımıyor çünkü Afganistan’ın insanları… O’nun hayat tarzına tehdit oluşturabilirler bir gün. Daha çok Amerikan pastası için, daha çok ölüm gerekli.


İzlerken kanım dondu. Böyle bir rahatlığa, öldürmekten keyif alma haline en son İsrail’in bombaların üzerine yazdığı hakaret dolu sözlerde rastlamıştım. Şeytanı kıskandıracak kadar aşağılık olabiliyor demek ki insan…


Esfeli safilin bu olsa gerek.


Ha, unutmadan… “American pie” şarkısının aynı adlı uçakta hayatını kaybeden müzisyenlere adanmış olması olayın bir başka yönü ama pilotun bu bilgiye sahip olduğundan emin değilim.

Bu yazı 21439 defa okunmuştur .

Son Yazılar