İYİ Kİ DOĞDUN !!!
Semanur Sönmez Yaman

Semanur Sönmez Yaman

İYİ Kİ DOĞDUN !!!

30 Temmuz 2008 - 18:42

Hani herkesin imrenerek baktığı insanlar vardır…

Kimi güzelliğiyle, kimi başarısıyla, kimi zenginliğiyle, kimi ilmiyle, kimi karizmasıyla, kimi takvasıyla, kimi havasıyla imrendirir insanları kendine…

“Keşke”li cümleler kurulur arkalarından…

“O’nun gibi olmak”, “O’nun yerinde olmak” arzusuyla yanıp tutuşur bazıları.

Kâh bir sanatçı olur, kâh bir siyasetçi, kâh kapı komşumuz, kâh kıtalar ötesinden gelen bir konuk…

Bir de yerinde olmak istemediklerimiz vardır.

Acılarının büyüklüğünü düşünmek bile, \'onların yerinde olma\' fikrini korkunç bir kâbusa dönüştürür.

Empati yapmak istemez insan...

Üç gündür onlardan birini seyrediyorum televizyonda.

Adı, Melike…

26 yaşında.

O korkunç akşama kadar hiç duymamıştım adını.

Önce kız kardeşini gördüm, İstanbul Tıp Fakültesi’nin bahçesinde.

Ellerini açmış yalvarıyordu, “kuru dallara yaprak veren Allah’ım, yeğenlerime şifa ver” duasına benimle birlikte bütün Türkiye \"amin\" dedi.

Sonra kayınvalidesini gördüm…

“Melike’yi hastanede iğneyle durduruyorlar, o hiç dayanamıyor” dedi…

Kocasıyla hem orada, hem Adli Tıp Kurumu’nun bahçesinde karşılaştık.

Annesinin dizlerine kapanmış, iki yaşında bir çocuk gibi ağlıyordu. Hıçkırarak, gözlerinden akan yaşların görünmesine aldırmadan, ağlamaktan utanmadan ağlıyordu… Öyle büyüktü ki acısı…

Ve sonunda Melike göründü…

Tek çocuğunu, doğum gününe iki gün kala kaybetmiş bir anne olarak çıktı karşıma…

Özlem gidermek için annesine götürdüğü Nur Aleyna’sı, tuzaklı terörün hedefi olmuştu. Kayıtlara “en küçük kurban” olarak geçti.

Öyle kalleşti ki saldırganlar, kadın-çocuk demediler.

Parçalara ayırdıkları Aleyna’nın kanıyla kardılar örgütlerinin kızıl renkli harcını…

Melike bebeklikten henüz çıkan Aleyna’sını kara toprağa verdi.

En “anne” yüreğiyle ağladı cenazede, “bırakmam kızımı” dedi, bırakmazdı ki hiç…

Mutfaktayken bile tekrar tekrar kontrol ederdi ne yapıp ettiğini…

Doğum günü için hazırlıklara başlamıştı... Kızının istediği gelinliği aldı, o mutlu gün için(!) özenle dolaba astı…

Kaderin önüne geçemedi Melike anne…

İlk gelinliğini giyeceği gün bembeyaz kefenlere sarıldı Aleyna…

Melike Çelik; bir tanesini, Amasya’nın Göynücek ilçesi Ilısu Köyü mezarlığında yapayalnız bıraktı…

Tarih; 29 Temmuz 2008, üçüncü doğum gününe saatler kala…

Ağlaya ağlaya dönerken, teröristlere, patlattıkları bombalardan çok daha güçlü bir cevap verdi, “sevinmesinler, onların gücü ancak benim masum yavruma yeter”…

Derdi veren Mevla, dayanacak gücü de verirmiş.

Hiçbir anneye, masum ciğerparesinin acısını göstermesin Rabbim...

Doğum günün kutlu olsun Nur Aleyna…

Giyemediğin gelinliği, cennette giy…

Doğum günü hediyesi olarak, rabbimden annene sabır diliyorum…

Elimden gelen sadece bu…

Bu yazı 3953 defa okunmuştur .

Son Yazılar